فيثاغورس اولين کسی بود که خود را فيلسوف، يعنی دوستدار حکمت ناميد؛ زيرا در نظر او، صفت حکيم فقط به خداوند اختصاص داشت. وی زندگی را به ميدان های مسابقه تشبيه می کرد و می گفت: کسانی که در اين ميدان ها حضور می يابند، سه گروهند: يکی کسانی که برای شرکت در بازی حاضر شده اند. دوم کسانی که برای خريد و فروش بليط به آن جا آمده اند و سوم کسانی که برای تماشا آمده اند. در ميدان زندگی، گروه سوم فلاسفه اند. فلاسفه جهان را از بالا (همانند تماشاچيان)نگاه می کنند و در مورد آن قضاوت می کنند.